KAPŁAŃSTWO

Według nauczania Kościoła katolickiego, stan kapłański jest władzą,                     ustanowioną przez Jezusa, w której działa On sam.

Historycznie urząd ten nawiązuje do żydowskiego kapłaństwa świątynnego.
Według św. Tomasza z Akwinu "Chrystus jest źródłem całego kapłaństwa - kapłani Starego Zakonu zapowiadali Chrystusa, kapłani Nowego Zakonu działają w osobie Chrystusa".
Kapłaństwo daje władzę sprawowania świętych obowiązków związanych z kultem Bożym              i zbawieniem dusz, który wyciska na duszy osoby charakter sługi Bożego.

To Chrystus Pan, wybrawszy Sobie uczniów i Apostołów,                                               dał im uprawnienia kapłańskie - władzę nauczania, sprawowania Ofiary świętej,          udzielania Chrztu świętego i moc odpuszczania grzechów.

Słowami:	                                                                                                       	"Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam".(J 20,21)
	"Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu" (M 28,19), 
	"To czyńcie na Moją pamiątkę" (Ł 22, 19),
	"Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, 
 	 a którym zatrzymacie, są im zatrzymane" (J 20, 23).

Apostołowie zaś - zgodnie z wolą Pana Jezusa - otrzymane od Niego łaski 
i uprawnienia przekazali swym następcom w chwili,
kiedy udzielali im Sakramentu Kapłaństwa.

Kapłaństwo jest powołaniem, a powołanie jest łaską, 
która musi trafić na odpowiedni grunt, aby się przyjęła.

Kapłani służą Ludowi Bożemu, zaspokajając jego potrzeby, dlatego na każdym chrześcijaninie ciąży obowiązek „wspierania Kościoła”. Wsparcie to wyraża się przede wszystkim poprzez służbę Kościołowi w miłości Boga i bliźniego. Przejawia się ono także zarówno duchowym,           jak i materialnym wspomaganiem kapłanów.

Pisząc o cnotach księży, papież Paweł VI zaznaczył, że „wszyscy wierni powinni zachęcać swoich ojców w Chrystusie do przezwyciężania wszelkich trudności napotkanych podczas spełniania obowiązków kapłańskich... a przez swą przyjaźń pełną ciepła i poświęcenia przyczynią się ogromnie do wspierania kapłanów Kościoła”.
"Gdy kapłan udziela rozgrzeszenia, nie mówi: >Bóg odpuszcza tobie grzechy<, 
lecz: >Ja odpuszczam tobie grzechy<.                                                                Nawet Najświętsza Maryja Panna nie może spowodować zstąpienia swego Boskiego Syna             do Hostii. Nawet dwustu aniołów nie mogłoby was rozgrzeszyć. 
A kapłan, choćby najprostszy, może. 
Może wam powiedzieć: >Idź w pokoju, ja odpuszczam tobie grzechy<".

Kapłani są nam potrzebni, nam świeckim, aby nasza relacja i zażyłość z Chrystusem 
mogła się rozwijać. To oni jednają nas z Bogiem, to im Bóg powierzył łaskę darzenia nas                 Jego Ciałem i Krwią; to nikt inny, tylko właśnie oni towarzyszą nam sakramentami w czasie decydujących momentów naszego życia.

Ponieważ kapłani są spośród nas, to znaczy, że tak jak my są grzesznikami i potrzebują naszej, mojej i Twojej modlitwy, aby być wiernymi Chrystusowi, aby walczyć o swoją świętość            i głęboką relację z Bogiem.

SAKRAMENT ŚWIĘCEŃ

Kapłaństwo służebne przekazywane jest przez sakrament święceń.
Sakrament święceń jest sakramentem, dzięki któremu posłanie,                           powierzone przez Chrystusa Apostołom,                                                                  nadal jest spełniane w Kościele, aż do końca czasów. 
Jest więc sakramentem posługi apostolskiej. 
Obejmuje on trzy stopnie: episkopat, prezbiterat i diakonat.

Włączanie do jednego z tych stanów Kościoła dokonuje się na mocy obrzędu ordinatio.             Jest to akt sakramentalny udzielenia daru Ducha Świętego, pozwalającego wykonywać            "świętą władzę", która może pochodzić jedynie od samego Chrystusa, przez Jego Kościół. 
Święcenia określa się także jako consecratio, są bowiem pewnym wyłączeniem 
i przyjęciem przez samego Chrystusa w służbę Kościołowi. Włożenie rąk przez biskupa          i modlitwa konsekracyjna stanowią widzialny znak tej konsekracji.
Kandydat do kapłaństwa przyjmuje najpierw święcenia diakonatu, co najmniej 6 miesięcy               przed święceniami prezbiteratu, po których zostaje prezbiterem zwanym też księdzem.
Kościół udziela sakramentu święceń tylko mężczyznom ochrzczonym, 
których zdolności do wykonywania posługi kapłańskiej zostały starannie rozeznane.

• Diakonat upoważnia do udzielania uroczystego chrztu, błogosławienia małżeństw, 
  prowadzenia pogrzebu, głoszenia kazań i asystowania celebrującemu kapłanowi. 
• Prezbiterom zastrzeżone jest sprawowanie eucharystii, sakramentu pokuty,
  namaszczenia chorych oraz udzielenia bierzmowania w sytuacjach nadzwyczajnych. 
• Biskupi udzielają bierzmowania oraz sakramentu święceń. 
  Biskupstwo określa się jako pełnię sakramentu kapłaństwa.

 Szafarzem sakramentu święceń jest biskup.
   
Przy udzielaniu sakramentu święceń biskupich celebransowi musi towarzyszyć przynajmniej dwóch innych wyświęconych biskupów, a na udzielenie święceń zgodzić się musi biskup Rzymu.
Wyświęcony kapłan uczestniczy w posłudze Zbawiciela w sposób szczególny, gdyż został powołany do głoszenia Ewangelii i budowania Ciała Chrystusa. Dlatego podczas udzielania święceń biskupich główny celebrans pyta biskupa elekta o jego posługę:                     „Prastary zwyczaj Ojców nakazuje, aby biskupowi elektowi zadać w obecności całego ludu pytanie o jego wolę podtrzymywania wiary i wiernego spełniania swoich obowiązków.                Czy jesteś gotów jak troskliwy ojciec podtrzymywać Lud Boży i prowadzić go drogą zbawienia, we współpracy z prezbiterami, którzy dzielą twoją posługę?”
Kapłan wyraża swoją wolę służenia Ludowi Bożemu podczas przyjmowania sakramentu święceń, odpowiadając na pytanie celebransa. 
 
W Kościele Łacińskim wyświęcany ksiądz zobowiązuje się żyć w celibacie. Celibat nie wiąże się z istotą kapłaństwa, ale staje się znakiem nowego człowieczeństwa, które jest dziełem Chrystusa, dokonanym przez Ducha Świętego: człowieczeństwa tych, „którzy ani z krwi, ani z żądzy ciała, ani z woli męża, ale z Boga się narodzili” (J 1,13). 
Celibat pomaga także kapłanom przylgnąć do Chrystusa całym sercem i przez Niego służyć Bogu i ludziom. Wszyscy wyświęceni kapłani mają obowiązek zachowywać celibat z wyjątkiem diakonów, którzy byli żonaci w momencie przyjmowania święceń. Zgodnie z tradycją dyscypliny w Kościele, żonaty diakon, który stracił żonę, nie może powtórnie wstąpić w związki małżeńskie.

Słudze Bożej Wandzie Malczewskiej Pan powiedział:
	
	"Jeżeli spotkasz rodziców, kształcących syna na księdza, powiedz im, 
	żeby go nie namawiali – a tym bardziej zmuszali. 
	Niech się sam namyśli, niech się zapozna z jakimś gorliwym 
	i świątobliwym kapłanem i przypatrzy się jego codziennemu życiu. 
	Niech się często u niego spowiada, a rodzice niech modlą się w jego intencji. 
	Ksiądz po wyświęceniu staje się ofiarą całopalną na Moim ołtarzu, 
	jak Ja stałem się ofiarą na ołtarzu Ojca Mojego Niebieskiego. 
	Jego ojcem i matką, siostrą i bratem jest Kościół Święty, a dziećmi jego są wierni, 
	dla których ma pracować, dawać dobry przykład i uczyć, jak mają zdobywać 
	bogactwa duszy tj. cnoty, za które kupią sobie dobra w Królestwie Niebieskim.” 

Źródła: Kapłaństwo - (http://pl.wikipedia.org); Sakrament kapłaństwa - (http://podwyzrz.rzeszow.opoka.org.pl) 
        Wanda Malczewska 1822-1896, Joanna Ottea - (http://www.voxdomini.com.pl)